leotic

نوشتنی…

Leo — Mon, 23 Jan 2012 10:14:45 +0000

یعنی “اینها”یی که میان یه هاچ بک رو ور می دارن صندلی خلبانی میزارن توش و سیستم می بندن و بلد هم نیستن درس باهاش کار کنن یه کم بیس و تریبلش رو تنظیم کنن… آدم یاد اون قدیما می افته که “یکی” میرفت یه ژیان می خرید روکش چرم بنز می بست روش ولی هم چنان دنده ش با نمک بود… باز اون “یکی” ها خوب تر بودن چون دنده با نمک بود نه دیگه که مثل “اینها” کثیف باشن…
اینکه انگشت هات مدتیه سر و بی حس شدن و نمی تونی راحت ساز بزنی و استادت میاد بهت می گه تو که اینجوری نبودی و مات مات نگاش می کنی که نمی دونی چه جوری توضیح بدی…
عینک خوبت همیشه نصف موهاتو میکنه ! چه لطفی…
اینکه هر چی هوا سرد می شه و یه من دو من لباس می پوشی باز برمیگردی می گی من عاشق هوای سردم…
اینکه دیگه نوشتنی ای نمونده چیزی که مونده لبخند و اشکه، چون هر چه قدر که قبلا خودت بر پایه ی احساس بودی الان جهان بر پایه ی احساسه و احساس مقدس تر از اینه که بخواد نوشته بشه…
حضرت بت بنده، هر کی هر جا هر کس رو خدا می بینه توی حرفه ی خودش یه حضرت می زاره پشتش، مثلا گیاه درمانی : به قول حضرت رازی… درک کاملی ندارم ترجیح می دم بگم به قول بت عزیز…
تهش هم این کد های ربوت گیر ی که میگن عدد یا عبارت رو به رو را تایپ کنید، عدد فارسی داده ولی باید براش انگلیسی [یعنی با کیبورد انگلیسی ] تایپ کنی تا قبول کنه…
و بعد از ته اینکه قدیما وقتی یکی داغون بود می شستم برا هم دردی باهاش گریه می کردم ولی الانا یاد گرفتم که به جا گریه کردن سعی کنم یه کوچولو هر چه قدر هم که کم، خوشحالش کنم چون تو تنهایی خودش بلده گریه کنه…
من… تغییراتی کردم قد وقتی که دستهامو کامل باز می کنم، اما تهش هم همون بچه گربه ی چموشم…

Leo — Wed, 20 Jul 2011 09:45:11 +0000

تنها مدل پیشرفتم رسیدن به بن بست های جدیده…

Leo — Sat, 23 Apr 2011 07:41:42 +0000

Jamie
Chipper
Freebie
my allegiant pals… yeah

شاید…

Leo — Thu, 03 Mar 2011 20:59:56 +0000

احساس می کنم مرگم نزدیکه وقتی این همه قشنگی احاطه ام می کنه…

خیس احساس

Leo — Sat, 08 Jan 2011 00:15:40 +0000

وقتی که زیر بارون مجسمه می شم ، سرم رو کج می کنم و بالا می گیرم تا هر قطره رو حس کنم ، آهنگ رنگ می زنه به همه ی این قطره ها ، اون موقع حاضرم عزراییل بیاد سراغم ، ببوسمش و باهاش پرواز کنم ، انگار که دیگه هیچ آرزویی ندارم.
از همه چی خالی می شم و پر بارون می شم ، ساعت ها همون طور وای می ستم ، اطرافیانم رد می شن و منو میبینن که بارون مسخم کرده، اگه می دونستند که من چه حسی دارم ، همون جا خود کشی می کردند، انگار اشک و عشق رو با هم قاطی کنی هم بزنی و لمسش کنی ، بهترینه…

و این حس که فک می کنم ، لعنت شده ام که نمی باره اونطوری که شب بباره ، هر بار از خواب پاشی ، لالایی بارونو بشنوی ، بری دم پنجره ببینیش کنار نور چراغ داره می رقصه ، با چاله ی آب بازی می کنه و برات دست تکون می ده ،
صبح بارون بیدارت کنه و بت سلام کنه ، با بارون بری بیرون با بارون بیای و بشی بارون و بارون و بارون…

Tagged: آرزو, عشق